ساعت نیکاراگوئه الان

دربارهٔ نیکاراگوئه

نیکاراگوئه کشوری در آمریکای مرکزی است. هم در دریای کارائیب در شرق و هم در شمال اقیانوس آرام در غرب ساحل دارد و کاستاریکا در جنوب شرق و هندوراس در شمال غرب آن قرار دارند. پایتخت نیکاراگوئه ماناگوا است. حدود یک‌چهارم جمعیت کشور در پایتخت نیکاراگوئه زندگی می‌کنند و همین آن را به سومین شهر و منطقه کلان‌شهری بزرگ آمریکای مرکزی تبدیل کرده است. نیکاراگوئه بزرگ‌ترین کشور آمریکای مرکزی است و بیشترین ذخایر آب شیرین منطقه را دارد. آن را «سرزمین دریاچه‌ها و آتشفشان‌ها» نامیده‌اند.
امپراتوری اسپانیا در قرن 16 این منطقه را فتح کرد. نیکاراگوئه در سال 1821 از اسپانیا استقلال یافت. نیکاراگوئه از زمان استقلال هرگز به‌طور کامل از دوره‌های طولانی بی‌ثباتی سیاسی و اغلب شورش‌های مسلحانه رهایی نیافته است. نیکاراگوئه کشوری نمونه‌وار از آمریکای لاتین است؛ زندگی روزمره و هویت فرهنگی آن دو جزء بسیار متمایز را در بر می‌گیرد: میراث فرهنگی قبایل بومی و تأثیرات اروپایی که اربابان اسپانیایی به کشور آوردند.
دشت‌های ساحلی گسترده اطلس به‌تدریج به کوهستان‌های مرکزی، «ستون فقرات» نیکاراگوئه، می‌رسند. اوضاع در دشت ساحلی باریک اقیانوس آرام چندان هموار نیست و آتشفشان‌ها مکرراً آن را قطع می‌کنند. دریاچه‌های آتشفشانی بسیاری نیز در جای‌جای نیکاراگوئه پراکنده‌اند. ماناگوا، پایتخت، در کرانه دریاچه ماناگوا قرار دارد. بلندترین نقطه کوه موگوتون با ارتفاع 2,107 متر است.
واحد پول رسمی کوردوبای طلا است.

پرچم نیکاراگوئه نماد تاریخ، منش و پایداری این کشور است. رنگ‌ها و نمادهای پرشور پرچم، روحیه و اراده مردم نیکاراگوئه را بازتاب می‌دهند.